خاکستر وجود مرا گر دهی به باد

                                                  از اشتیاق رو به سوی کربلا اورد                

سالها پنجره وا بود نمی دانستیم

دوست همسایه ما بود نمی دانستیم

گریه کردیم سبکتر شده ایم از پر کاه

گریه هم عقده گشا بود نمی دانستیم

زیبائیت به رنگ صدا و سکوت بود

در گل سکوت کردی و               

در من صدا شدی