تمام خاطـــره ها را شبــانه بوسيـــــدم

ميان لحظه اي از قــرن خاک پوسيـــدم

غبــار پشت ســـرم بودي و نم کاســـه

تو رفتي و من بيچـــاره خواب مي ديدم

شبه لاابالي چشمت قسم که صــدها بار

به دور آتـــــش پيمــانه ي تو رقصيــــدم

يـــکي دو جــرعه نمانده بيا تمامش کن

تو سيب کال گنــاهي که با لبم چيــدم

مني که لب پر عشق تو بوده ام عمري

به وصــــله هاي دروغ زمـانه خنــــديدم

هــــزار مرتبه از نو حمـــاسه مي سازد

عشــاي چشم تو و لحظه هاي ترديدم

بـــــزن خـــراب کن اي روح لاابــالي من

دگـــر در آخر خطــم ، چه جاي تهـديدم

رسيـــده ام به خـط اول همان شــعري

که بــــار آخــر انگـــــار از تــو پرسيـــدم :

(( تمام خـاطره ها را شبانه بوسيـــــدم

ميان لحظه اي از قرن خاک پوسيــدم ))

مدار

مدار خاطــره ام پيــچ و تـــاب مي گيرد

به اسم تو كه رسيدم شتاب مي گيرد

دوباره دور مكــرر شــروع مي گردد

غـــرور تلخ مرا  منـجـلاب مي گيرد

غـــزل به نيت تو بي حســاب مي آيد

رديف و قـــافيه بوي سـراب مي گيرد

مـدار ذهني من اين ميـــان برآشفته

و جالب اينكه غزل اضطراب مي گيرد

در آستـانه ي اين التــــهاب وارونـه

وقوع حادثه من را خطاب مي گيرد

در ايـــن مــــدار ابهـــام اتــصــالي هست

و عاشقي كه مخش پيچ و تاب مي گيرد

اجراي آخر

امضا كنم در عشق تو ديوانه ام يا نه ؟

در انفــرادي ها و كــنج خانه ام يا نه ؟

امضا كنم محبوس چشمانت شدم يكبار

يا صـــد هـــزاران بار ديــگر تا ابـد يا نه ؟

امضا كنم در پاي حكمم جاي اسمي كه

عمــري برايش قصه و افسانه ام يا نه ؟

امضا كنم اين ابتذال كهنه را در شعر

تكرار شمع و گردش پروانه ام يا نه ؟

امضــا كنـــم فرهــــادم و مجنــون تــكـراري

يا مست جام عشق و يك پيمانه ام يا نه ؟

امضــا كنم اين اعتــــرافات مــزخرف را

بنويسم اينجا با همه بيگانه ام يا نه ؟

ديگر گزيري نيست جز امضاي حكمي كه

حتــــي اگر ثابت كنـــم ديــوانه ام يا نه ،

يك چارپايه ، يك طناب ، اجراي آخر و ...

حالا بــــگو ! بازيـــگري جانانه ام يا نه ؟

از غزل بگو

يک بار هم براي خدا از غزل بگو

در تنگـناي حادثه ها از غزل بگو

روح مــرا به قافــيه هايت گــره بزن

در قيل و قال فاصله ها از غزل بگو

من مثل موج ، عاشق حالي به حالي ام

دريـــاي من ! همــيشه رهــا ! از غزل بگو

من انتظار برفي يک فصل عاشقي

اينـک بــهار مـن ! تو بيا از غزل بگو

فرجام من به  سال هبوطت رسيده است

يلــــــداي من به نـام خـــدا از غـــزل بــگـو

تا يـک شهاب شبزده معراج مانده است

پــــر گــيـــر !  تا عـــروج صـدا از غزل بگو

با اين جماعت به سجود ايستاده و

با مـــردمان خـــواب نما از غـزل بگو

اينجا تمام خاطره هايم مکدرند

تو با زبـــان آينه ها از غــزل بگو

آخر شد اين شبانه و اين احتياج نه :

يک بار هـــم براي خــدا از غـــزل بگو

گاري سيب فروش سر ميدان افتاد

مرد از جاذبه در بهت خيابان افتاد

سيبها ريخت كه از مرد نماند چيزي

جوي پرشد كه دو سر عايله در آن افتاد

بعد از آن كوچه نديدش به گمانم آن مرد

يك دو ماهي به همين جرم به زندان افتاد

يا نه مثل همه ي مردم شيدا شايد

گذرش بر حرم  شاه شهيدان افتاد

گره مشكل او دست خدا باز نشد

كار او باز به يك مشت مسلمان افتاد

او كه عاشق تر از آن بود كه دانا باشد

سر و كارش به همين مردم نادان افتاد

غم نان ، كاش بداني غم نان يعني چه

يعني آدم به تب گندم از ايمان افتاد

آدم آن روز كه دستش به دهانش نرسيد

از خدا دست كشيد و پي شيطان افتاد

***

 و شب بعد زمين مرده ي او را بلعيد

جسدش در حرم  شاه شهيدان افتاد

گله آرام ميان شب عريان خوابيد

زخم چون گرگ به جان ني چوپان افتاد:

لا لالا برگ گلم! شاخه ي بيدم لالا

يوسفم دست كدوم گرگ بيابان افتاد

برف چون حوله اي آرام وسبكبال و سپيد

گرم روي تن عريان زمستان افتاد

برف باريد كه از مرد نماند چيزي

شاعري باز پي قافيه ي نان افتاد

ليلا

مي پرسم از اندوه نايابي که او را برد

از هاله ي نه توي مهتابي که او را برد

اين بيت ، بند دوم يک آه-سايشگاه

او مثل ماهي هاي تنگابي که او را برد

مي پرسمش از دور، ازديروز، از دريا

از موج خيز سرد سيلابي که او را برد

اول نگاهم مي کند-گفتم، رواني نيست

مي گويد از شبهاي شادابي که او را برد:

من را ...سوار يک سمند بي پلاک آمد

داماد...من اي کاش....سهرابي که او را برد

چيزي نمي فهمم از اين بي سطر نامفهوم

او خود ولي مي گويد از خوابي که او را برد:

سهراب نام دوست....بيچاره ليلا هم

من...بين ما روزي شکرآبي ...که او را برد

هي رفتم و هي آمدم بي کودکيها....ها

افتاده بودم در همان تابي که اورا برد

دختر فراري ها برايش پارک آوردند

ليلا نبود آن بيد لرزابي که او را برد

يک هشت شنبه ...ساعت فردا...پري روزا

با من قرار مانتويي آبي که اورا برد

از آستانه تا خود دروازه خنديديم

هي گفت از هر در سخن بابي که او را برد

اين آخرين ديدار ما....مرفين اگر...بي او

مي پيچدم در خلسه ي خوابي که او را برد

مثل پسين سالمندي هاي يکشنبه

افتاده بودم گوشه ي قابي که او را برد

زنهاي فاميل آمدند از بوق بوق شهر

ديدم عروس و تور و قلابي که او را برد

زنها به رسم ماه بر آتش.... سپنديدم

هي سوختم بي رسم و آدابي که او را برد

دف مي خورد حالا تمام شهر بي طنبور

کل مي خورم بي زخم مضرابي که اورا برد

***

من راوي اين قصه ام ،از متن مي آيم

مي گفتم از مردي و سيلابي که او را برد

از آه-سايشگاه او تا خانه ي ليلا

مي تابدم مهتاب بي تابي که او را برد

او خود منم/ من اويم و آيينه مي داند

آهي که او را سوخت ،گردابي که او را برد

من خواب مي ديدم همان خوابي که او را ديد

من خواب مي بردم همان خوابي که او را برد

من...را... سوار يک ...سمند بي پلاک ...آمد

من... عاشقش بودم ...نه سهرابي که او را برد