زنده بودن را به بیداری بگذرانیم چراكه سالها به اجبارخواهیم خفت

تو ميري و من فقط نگاهت مي کنم ، تعجب نکن که چرا گريه نمي کنم ،

 بي تو يک عمر فرصت براي گريستن دارم ، اما براي ديدن تو

 همين يک لحظه باقيست

همچو باران باش غم جدائي از آسمان را در سبز کردن زندگي جبران کن

بغضي كه راه حنجره‌ام را گرفته است

جز با حضور چشم تو دريا نمي‌شود

هر رفتنی را رسیدن نیست

اما برای رسیدن راهی جز رفتن نیست

               اشک هایم بهانه بود تا دستهایت را لمس کنم

کوچکتر که بودیم دل بزرگی داشتیم،

 امروز که بزرگیم چقدر دلتنگیم

عشق یعنی

بارش خون از گلوی آفتاب