اشک هایم بهانه بود تا دستهایت را لمس کنم

کوچکتر که بودیم دل بزرگی داشتیم،

 امروز که بزرگیم چقدر دلتنگیم

عشق یعنی

بارش خون از گلوی آفتاب

... و حالا چقدر

 دلم پر از گرفتن است

برای تمام سکوت  مادران ...

صید خونین خزیده به شکاف سنگم

که نفس در نفسم با سگ صیاد هنوز

دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام 

نازم بکش که ناز رفیقان کشیده ام

       شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر   

  پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

       ای تا سحر به علت دندان نخفته شب 

   با من بگوی قصه که دندان کشیده ام

گاهی بساط عیش خودش جور می شود

گاهی به صد مقدمه ناجور می شود

گل نیلوفر آبی

پشت پلک من می خوابی

بشی خورشید خصوصی

واسه خودم بتابی

آروم آروم بازی بازی با دل تنگم بسازی